โอ้ว่าความปลาบปลื้มประโลมจิต
posted on 22 Jul 2009 10:35 by foochanja
โอ้ว่าความปลาบปลื้มประโลมจิต
มิเคยคิดเพลาหนึ่งจะลับหาย
เหลือไว้เพียงตูข้าที่เดียวดาย
เฝ้ามิวายครุ่นคิดกับจิตตน
ช่วงนี้
ฉัน
รู้สึกว่า
ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตโครโมโซม XX ที่คิดมากที่สุดคนหนึ่งของโลก!!!!!
รู้สึกช่วงนี้มันย่ำแย่ เพราะว่าตัวเองมักจะคิดมาก เรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่เสมอ
บางเรื่องเป็นเรื่องใหม่ บางเรื่องก็เรื่องเก่า
บางเรื่องเคยคิดน้านนานมาแล้ว แต่ก็ยังหวนกลับมาได้
เมื่อก่อนเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบคิดอะไรไม่หยุดเป็นเรื่องดี
เพราะมีหลายๆ เรื่องที่น่าสนใจ
แต่มาระยะนี้มันชักจะคิดเรื่องอะไรที่รู้สึกว่า...คิดแล้วเหนื่อยใจจัง มีแต่เรื่องเครียดๆ
เรื่องนั้น เรื่องนี้ วนลูป
จนบางครั้ง ฉันรู้สึกขึ้นมาว่า
ความสุข ความสนุกสนาน ที่ตัวเองเคยมี
มันหายไปเยอะเลยนะ
หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เมื่อไหร่ที่เสียงหัวเราะในแต่ละวันลดน้อยลง
ฉันยังคงหัวเราะได้อย่างเปิดเผยทุกวัน เพียงแต่รู้สึกว่ามันน้อยลง
ฉันไม่ได้คุยกับเพื่อนๆ เหมือนเมื่อก่อน
คุยกันน้อยลง แต่ความคิดถึงยิ่งมากขึ้นทุกวัน
นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ แผ่คืบเข้ามาทีละน้อยหรือเปล่า
หรือเป็นฉันเองที่คิดมากเกินไป?
ปล. อยากอ่านหนังสือปรัชญาจัง
ขนาดพี่ทำงานที่น่าจะมีความสุข(ทำงานกับดนตรี) ยังมีเรื่องปวดหัวได้ ไม่ต้องพูดถึงงานน้องฟูเลย ปวดหัวขั้นเทพเจ้า
วิธีแก้อาการนี้ก็คือ พยายามหาความสุขในที่ทำงานบ้างเล็กๆน้อยๆ เช่นจิ้นเรื่องหนุกๆตอนพัก ไม่ก็หาเพลงเย็นๆฟังตอนเข้าห้องน้ำให้จิตใจมันสบายขึ้น (ไม่รู้ช่วยได้ป่าวเนอะ)
#1 By พระนางผึ้งบ้า on 2009-07-22 13:29