The World of FOO~*

สวัสดีค่ะพี่น้อง

ช่วงนี้อาจจะไม่ค่อยได้อัพบลอคถี่ๆ เท่าไหร่(เหรอ?) เพราะการสอบใกล้เข้ามาแล้วค่ะ ไอ้ฟูเพิ่งสำเหนียกว่าต้องอ่านเยอะด้วย วี้ด! จะรอดไหมช้านนนนน

แต่วันนี้ขอมาอัพไว้หน่อยด้วยความอัดอั้น นี่เป็นหัวข้อเขียน essay ของฟูจังค่ะ ชื่อเรื่องว่า "เหตุใดควรให้เด็กอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น" (Why parents should allow their children to read Japanese comics?) ซึ่งมีการเถียงเล็กๆ น้อยๆ กับอาจารย์ฝรั่ง ซึ่งไอ้ฟูแม้จะชอบ speaking มากแค่ไหน แต่เวลาอยู่ต่อหน้าอาจารย์แล้วฝ่อทุกที สรุปคือเถียงไม่ทัน เลยมาอัพระบาย 555

ประเด็นมาจากที่ ตอนที่บอกว่าจะทำเรื่องการ์ตูนญี่ปุ่น อาจารย์ก็พูดเลยว่ามัน VIOLENT (รุนแรง)

รุนแรงเรอะ?

ทำไมถึงคิดว่ารุนแรงล่ะ !

อ้อ ลืมบอก เอนทรีนี้ยาวนะคะ ถ้าจะอ่านจริงๆ ก็สูดลมหายใจลึกๆ แล้วอ่านเลย

ฟูจังมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งที่ตลอดชีวิตเธอซื้อการ์ตูนไม่ได้เลย เพราะที่บ้านห้ามอ่านการ์ตูนเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องไม่จำเป็น เลยมายืมฟูจังอ่านบ้าง เช่าอ่านบ้าง จะซื้อเองก็ไม่ได้ ถึงจะชอบเรื่องนั้นก็ตาม เพราะถ้าที่บ้านรู้...เป็นเรื่อง!

ความจริงก็คือ คนบางคนมองว่าการ์ตูนเป็นของไร้สาระ เป็นของที่มีความรุนแรง

ซึ่งในข้อนี้ไม่ว่าค่ะ ความคิดใครความคิดมัน บางทีเราก็ไม่มีอำนาจเอาความคิดเราไปยัดใส่หัวใครนะคะ

แต่ก่อนจะว่า..ลองดูว่าการ์ตูนมีดียังไงก่อนดีกว่าไหม?

ฟูจังพูดถึงการ์ตูนญี่ปุ่น เพราะว่า 95% ของฟูจังอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น และคนรอบตัวฟูจังก็อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นด้วย

ถ้าพูดถึงข้อดีของมัน ขอพูดถึงไว้ 3 ข้อ

ข้อ 1. การ์ตูนก็เป็นเหมือนสื่อการสอนได้นะ

มีหลายคนเลยใช่ไหมที่ได้รู้อะไรใหม่ๆ จากการ์ตูน อย่างฟูจังเนี่ยรู้ว่าในบุหรี่มีนิโคตินก็จากโดเรมอนนี่แหละ แล้วความรู้พวกนี้มันมักจะอยู่ในความทรงจำระยะยาวด้วย (long term memory)

อย่างหลายๆ คนคงจะรู้กติกาของกีฬาหรือเกมส์จากการ์ตูน อย่างเรารู้กฏของอเมริกันฟุตบอลจาก Eyeshield21 เรารู้เรื่องฟุตบอลจาก กัปตันสึบาสะ, อิตโต้ฯ, เอ้า! ชู้ต เรารู้เรื่องบาสจาก สแลมดังค์, Dear Boy

หลายๆ คนคงรู้เรื่องราวของญี่ปุ่นมากมาย ที่แน่ๆ คือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น อย่างในสมัยเฮอันก็มีการ์ตูนมากมายเขียนถึง (ตอนนี้นึกไม่ออก ผ่านไปก่อน) หรือสมัยรัฐบาลบาคุฟุนี่ชัวร์ น้อยคนจะไม่รู้จักชินเซนกุมิ หรือรัฐบาลบาคุฟุ เพราะท่านๆ ก็อ่านซามุไรพเนจร, Peace Maker, หรือกินทามะ ก็ยังมีชื่อของคนเหล่านั้น นอกจากนี้ยังมีเกร็ดอื่นๆ อย่างเรื่องผีญี่ปุ่น ความเชื่อของญี่ปุ่น อาหารญี่ปุ่น มากมายก่ายกอง

ที่สำคัญ เรื่องของประวัติศาสตร์ของประเทศอื่น เรายังรู้จากการ์ตูนญี่ปุ่นอีกนะ! ฟูจังว่าสาวๆ น้อยคนที่ไม่เคยอ่านคำสาปฟาโรห์ ซึ่งเป็นการ์ตูนที่ทำให้เรารู้ถึงประวัติศาสตร์โบราณมากมาย ไม่เฉพาะแค่ของอียิปต์ และยังเป็นแรงบันดาลใจให้บางคนศึกษาประวัติศาสตร์อียิปต์อย่างจริงจังเลย นอกจากนี้ก็ยังมีกุหลาบแวร์ซายส์ ที่พูดถึงประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ที่เลดี้ออสการ์ดังเป็นอมตะมากๆ นอกจากนี้ยังมีคันตาเรลล่า ที่เขียนถึงประวัตศาสตร์อิตาลี และเลดี้วิคตอเรียน ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นประวัติศาสตร์ยุควิคตอเรียนแน่ๆ

แน่นอนว่าเรื่องราวในการ์ตูนย่อมมีการปรุงแต่ง แต่ว่าถ้ามันเป็นจุดเริ่มต้นให้เราหรือเด็กๆ สนใจศึกษาหาความรู้ต่อยอดต่อไป มันก็คุ้มจะตายแล้ว!

2. การ์ตูนเป็นตัวจุดแรงบันดาลใจ

ฟูจังเคยอ่านเจอในพันทิปว่ามีคุณคนหนึ่งเป็นสัตวแพทย์ เพราะว่าตอนเด็กๆ เธออ่าน ยุ่งชะมัดเป็นสัตวแพทย์ แล้วชอบเรื่องราวของสัตวแพทย์มาก และทำให้เธอเป็นเธอในวันนี้

ฟังดูไม่น่าเชื่อใช่ไหมว่าการ์ตูนเรื่องนึงจะทำให้เป็นไปได้ แต่มันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

นอกจากนี้ยังมีเด็กบางคนเริ่มเรียนเปียโนหรือฟังดนตรีคลาสสิคเพราะว่าอ่าน+ดูซีรีย์ของ Nodame Cantabile หรือโนดาเมะของเราๆ นั่นเอง

และอีกหลายๆ คน อยากน้องๆ แก๊งเด็กที่บ้านฟูจังนี้ลงทุนไปซื้อโกะมาลองเล่น เพราะว่าอ่าน ฮิคารุเซียนโกะ

ที่แน่ๆ เพราะการ์ตูนทำให้หลายคนเรียนภาษาญี่ปุ่นและสานอนาคตตัวเองไปถึงการเรียนต่อที่ญี่ปุ่น (อาจมีแฟนเป็นคนญี่ปุ่นพ่วงด้วยก็ได้ เหอๆ) มันก็เป็นผลดีในแง่ของความตั้งใจที่เราจะมีให้กับการเรียนภาษาหนึ่งๆ จริงไหม?

แรงบันดาลใจอีกอย่างที่ฟูจังได้จากการ์ตูนญี่ปุ่นคือ "กำลังใจและแรงฮึด" ไม่รู้ว่ามีใครเป็นอย่างเราไหม แต่บางครั้งเวลาห่อเหี่ยวหรือเฟลๆ จะเอาการ์ตูนญี่ปุ่นมาอ่าน แล้วมันจะต้องมีตอนที่ตัวละครพูดว่า "เราต้องพยายาม" "เราต้องทำได้สิ!" แล้วมันมีแรงฮึดตามจริงๆ นะ

3. การ์ตูนเป็นจุดริเริ่มความสามารถอื่นๆ

ข้อนี้ตัดสินจากการเดินงานคอมิคมาเป็นปี จุดเริ่มต้นของงานคอมิคก็คือการ์ตูนถูกไหม? เพราะคุณชอบการ์ตูน เมื่อคุณชอบมาก ๆ คุณก็เริ่มวาด เริ่มเขียน แต่งเรื่องเพิ่มเติม แต่งตัวเหมือนตัวการ์ตูนที่คุณชอบ

เหล่านี้คือ การพัฒนาฝีมือการวาดรูป ออกมาเป็นโดจิน ให้เราโฮกกันหลายเซอร์เคิล ทั้งหน้าใหม่หน้าเก่าพยายามกันได้ดีมากๆ ผลงานดีขึ้นเรื่อยๆ

การพัฒนาฝีมือการเขียน นั่นคือการเขียนแฟนฟิคชั่นต่างๆ บางคนตอนเริ่มเขียนยังเขียนไม่รู้เรื่องอยู่เลย แต่เขียนไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอย (จากประสบการณ์ส่วนตัว) แล้วการเขียนนี้ก็ส่งผลพัฒนาสกิลการเขียนที่ต้องใช้จริงในชีวิตประจำวันด้วยนะ

การพัฒนาทางงานฝีมือ พูดแบบนี้ชัวร์ จะเป็นอะไรไปได้ ถ้าไม่ใช่คอสเพลย์ เวลาที่ฟูจังตามสโตรกเลเยอร์ทั้งหลาย ก็มักจะตื่นตาตื่นใจกับชุด และไอเดียสร้างสรรค์จริงๆ ยิ่งคนไหนที่ตัดเย็บชุดเอง มันต้องใช้ความสามารถอย่างแรง ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ ของแบบนี้ไม่รักจริงทำไม่ได้หรอก จริงเปล่า?

นอกจากนี้ทักษะที่ว่ามายังก่อให้เกิดรายได้ได้ด้วย เพราะเราสามารถนำผลงานไปขายตามงานคอมิคได้อีก เงินที่ได้จากความสามารถของตัวเองเป็นสิ่งที่ตัวเองภูมิใจที่สุดนะ

ตอนนี้เท่าที่คิดได้มี 3 ข้อใหญ่ๆ ก็เลยอยากจะบอกว่าการ์ตูนก็มีข้อดีเยอะออกนะ ดังนั้นก่อนจะว่าว่าการ์ตูนสักเรื่องไร้สาระ ก็ลองอ่านดูสักหน่อยก่อนดีไหมคะ

คุณคงรู้ว่าการ์ตูนบางเรื่องมันรุนแรง ฆ่ากันเลือดสาด ติดเรท โรคจิต ก็ใช่ ยอมรับว่ามันมี และฟูจังก็เคยอ่านผ่านๆ อยู่เหมือนกัน

แต่ว่า ถ้ารู้ว่ามันไม่ดีก็ลองอ่านเรื่องอื่นดูสิคะ

เหรียญยังมีสองด้านเลยคุณ ทุกอย่างในโลกไม่มีอะไรเพอร์เฟ็คหรอกนะ หนังยังมีหลายแนว มีทั้งหนังออสการ์ หนังกล่อง ไปจนหนังทุนต่ำพล็อตเห่ยๆ เพลงยังมีหลากหลาย ทั้งบรรเลง คลาสสิค แจ็ส ป๊อบ ไปถึงใต้ดินคำแสลงตรึม หนังสือยังมีรางวัลมากมาย แต่หนังสือปกขาวก็ยังมีไม่ใช่หรือ

ของอย่างนี้มันอยู่ที่ความคิดส่วนบุคคล คนเรามีสิทธิ์จะตัดสินอะไรก็ได้ตามใจเรา เพราะนั่นคือสิทธิ์

แต่บางครั้ง ก่อนจะตัดสินอะไร ช่วยลองทำความรู้จักมันสักหน่อยดีกว่า คุณอาจจะชอบขึ้นมาก็ได้  หรือไม่ชอบก็แล้วไป

สำหรับฟูจัง ก็ต้องบอกว่าฟูจังเห็นว่าการ์ตูนมีข้อดีเยอะนะ (ไม่งั้นคงไม่เขียนเอนทรีนี้ขึ้นมาหรอก) อ่านการ์ตูนมาตั้งแต่ป. 3 ถึงตอนนี้ก็ 14 ปีแล้ว

และคงจะอ่านต่อไปเรื่อยๆ แหละค่ะ

พล่ามจบแล้ว ไปทำการบ้านละ~~

ถ้าเอนทรีนี้มีคนร่วมแชร์ความเห็น จะดีใจมากนะคะ

edit @ 18 Feb 2009 21:47:11 by ฟูจัง~*