The World of FOO~*

สวัสดีค่ะพี่น้อง

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นอันล้นหลามในเอนทรีที่แล้วนะคะ บางคนอาจจะงงว่า หึยยย 40 เม้นนี่เยอะแล้วเรอะ! นี่แหละเยอะที่สุดในรอบหลายเดือนเลยละจ้ะ ดีใจที่เอนทรีนั้นเป็นประโยชน์ การได้แบ่งปันอะไรดีๆ หรือสิ่งที่น่าสนใจให้กัน เป็นสิ่งที่ดีจริงๆ ฟูจังเริ่มจะมองเห็นแล้วว่า ตัวเองอยากจะอัพอะไรในบลอคนี้ (การค้นหาตัวเองในเวลา 2 ปีนี่นานเอาการนะ ^^'')

วันนี้ขอคุยเรื่องหนัง หลังจากที่ไม่ได้คุยมานานพอดู พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยมีการบ้านเท่าไหร่ (ไม่แน่ว่าเป็นช่วงสงบก่อนพายุกระหน่ำนะ) เลยมีเวลาหาหนังมาดูอย่างสบายใจจ้ะ

และเรื่องล่าสุดที่ดูนี้ก็เข้าทำเนียบหนังอยากดูมานานแล้วด้วย ซึ่งดูแล้วก็แฮปปี้ยิ้มแป้นไปตามระเบียบ

เพราะมันคือ

ตะแล้น!

ใบปิดนี้ต้องคุ้นตาหลายคนแน่ๆ เรื่อง MY NEIGHBOR TOTORO นั่นเองค่า ><

หนังดีมีคุณภาพจากสตูดิโอจิบลิอีกแล้ว คุณค่าที่คุณคู่ควร>>

เรามาฟังเรื่องย่อสั้นๆ (รึเปล่า) กันดูนะ

เรื่องเริ่มต้นที่ครอบครัวเล็กๆ ของซัทสึกิและไม ได้ย้ายบ้านมาอยู่ในชนบทแห่งหนึ่ง โดยคุณพ่อที่เป็นนักวิจัยในมหาวิทยาลัยตัดสินใจซื้อบ้านในชนบทเพื่อที่จะเป็นที่พักฟื้นของคุณแม่ที่กำลังป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล

บ้านหลังนั้นมีต้นไม้ใหญ่ยักษ์อยู่ข้างหลังด้วย

ในวันที่ขนของย้ายบ้านนั้น สองศรีพี่น้องผู้ร่าเริงก็วิ่งเล่นไปทั่วบ้าน จนกระทั่งซัทสึกิถูกพ่อสั่งให้ไปเปิดประตูครัว เอเธอกระชากประตูเก่าฝืดออก ก็ได้เห็นว่ามีกลุ่มตัวประหลาดปุกปุยสีดำเล็กๆ จำนวนมาก เคลื่อนไหวซู่ซ่าอยู่ในครัว! แต่เมื่อประตูเปิดกว้าง ทั้งหมดนั้นก็หายไป

ยิ่งเมื่อทั้งสองจะเข้าบ้าน ก็เห็นว่ามีอะไรหล่นก๊องจากเพดานลงมาที่พื้นบ้าน เมื่อเก็บขึ้นมาก็พบว่ามันคือ ผลลูกโอ๊ค

แต่มันจะมาตกอยู่ในบ้านได้ยังไงล่ะ?

จนกระทั่งพ่อบอกให้ไปหาบันไดเพื่อจะขึ้นไปห้องใต้หลังคา ซัทสึกิก็พบบันไดไม้ที่ทอดขึ้นไปข้างบน ทั้งสองคิดว่าต้องมีใครอยู่ข้างบนแน่ๆ แต่เมื่อขึ้นไปก็ไม่พบอะไร

แต่จังหวะที่ซัทสึกิกลับลงมาจากห้องใต้หลังคา ไมก็จับเจ้าตัวปุกปุยสีดำได้ตัวหนึ่ง จึงวิ่งเอาลงมาอวดพี่สาว แต่เมื่อลงมาข้างล่าง มันก็กลายเป็นผงถ่านดำเลอะมือไปเสียแล้ว คุณยายที่เป็นเพื่อนบ้านจึงบอกว่า มันคือภูติถ่านที่จะอยู่ในบ้านเก่าๆ ซึ่งมีแต่เด็กๆ เท่านั้นที่จะเห็นภูติพวกนี้

ยายดีใจนะจ๊ะที่หนูๆ เห็นมัน

คุณยายพูดเช่นนั้นแล้วก็หัวเราะ

วันต่อมาซัทสึกิต้องไปโรงเรียน ไมอายุ 5 ขวบ จึงอยู่บ้านกับพ่อ เด็กหญิงวิ่งเล่นไปเรื่อย

 จนกระทั่งแม่หนูเจอเข้ากับ

ตัวอะไรน้อ!

เจ้าตัวใสๆ นี่เดินดุ๊บๆๆ ผ่านหน้าไป พอเด็กหญิงเดินตาม มันก็หายตัวแว้บ! แต่พอเพ่งมองอีกที มันก็ปรากฏตัวมาอีกแล้ว! เด็กน้อยเลยวิ่งไล่กวดเจ้าตัวประหลาดนั้นเข้าไปในอุโมงค์ต้นไม้ ตรงหลังบ้าน

จนได้พบกับสถานที่เช่นนี้

และหล่นตุ้บลงมาบน...

โตโตโร่!!!

ใช่แล้ว! นั่นคือชื่อของเพื่อนบ้านขนปุกปุยตัวนี้ เขาคือโตโตโร่นั่นเอง (จากที่ไมฟังเอาจากเสียงคำราม ^^)

จากนั้นไมก็เล่าให้ซัทสึกิฟังว่าเธอได้เจอกับโตโตโร่ ทำให้พี่สาวหวังว่าเธอจะมีโอกาสได้พบกับโตโตโร่บ้าง จนวันหนึ่งที่ฝนตกยาวนานจนดึกดื่น คุณพ่อที่ยังกลับไม่ถึงบ้านไม่ได้เอาร่มไปทำงานด้วย ลูกสาวทั้งสองจึงพากันเดินมารอพ่อที่ป้ายรถบัส

รอแล้ว...

รอเล่า

รอแล้ว...

รอเล่า

จนไมหลับคาหลังของซัทสึกิ

และแล้ว...เขาก็มา

ไม่ใช่คุณพ่อนะ...แต่เป็น "เขา" ต่างหาก!

โตโตโร่ไงล่ะ!

ด้วยความที่มีร่มเหลืออีก 1 คัน ซัทสึกิจึงมอบให้โตโตโร่ (กางร่มแล้วน่ารักมากเลยน้า)

และแล้ว...เหมือนโตโตโร่กับเด็กๆ ทั้งสอง จะกลายเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารักต่อกันแล้วจริงๆ เพราะหลังจากนั้นก็มี

แบบนี้

แบบนี้

และแบบนี้!!

ซึ่งมันเกิดขึ้นได้ยังไงนั้น ต้องไปติดตามในหนังเอานะค้า (เพราะดิฉันไม่สปอยล์จ้า )

สำหรับฟูจัง หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วย "ธรรมชาติ" ทั้งธรรมชาติที่เป็นฉากประกอบเรื่อง ซึ่งในเรื่องนี้ที่มีฉากเป็นป่าเขา มีต้นไม้เขียวๆ เต็มไปหมด มันสวยมาก ดูแล้วสบายตาอย่างที่สุด แถมยังได้เห็นชีวิตชนยทของชาวญี่ปุ่นด้วย ฉากที่ฟูจังชอบมากๆ ก็เป็นตอนที่สองพี่น้องไปรับพ่อ เพราะฉากฝนตกมันดูชุ่มฉ่ำเหมือนจริงจริงๆ นะ

ส่วน "ธรรมชาติ" อีกอย่างคือ ธรรมชาติของเด็กๆ ที่ร่าเริง ตั้งแต่ต้นเรื่องที่ซัทสึกิและไมกระโดดโลดเต้นไปมา ดูมันช่างมีชีวิตชีวาแท้ๆ เชียว กระทั่งตอนวิ่งหนีฝน หรือตอนที่ซัทสึกิวิ่งตามหาไม ช่างเต็มไปด้วยกำลังและความสว่างไสวของวัยเด็ก ดูแล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวยค่ะ ^^

ถ้าหากว่าพี่น้องไม่เคยดูเรื่องนี้ ฟูจังแนะนำให้ดู เพื่อจะได้มีรอยยิ้มอิ่มใจตอนที่ดูจบค่ะ

อย่างที่บอก เด็กดูได้ ผู้ใหญ่ดูยิ่งดีนะ

ยังไงลองดูเพลงเปิดก่อนนะจ๊ะ (จริงๆ อยากลงเพลงปิด แต่เดี๋ยวจะกลายเป็นสปอยล์ไป)

ไม่แน่ว่าดูจบแล้ว คุณอาจจะอยากเจอโตโตโร่บ้างก็ได้นะ   

edit @ 16 Jan 2009 21:56:19 by ฟูจัง~*