The World of FOO~*

...

จากที่เกริ่นไว้หลายเอนทรีก่อนๆ ว่า วันสำคัญวันหนึ่งในชีวิตมหาวิทยาลัยของฟูจังใกล้จะมาถึงแล้ว

"วันรับปริญญา" นั่นเอง

และวันที่ 14 สิงหาคม 2551 ก็มาถึงค่ะ

ฟูจังรับปริญญาแล้วน้า!!

แคบครุยสีแสดสดใส ติดตราธรรมจักร

และโฉมหน้าบัณฑิตปี 50

ตะแล้น~~

วันที่ 14 ไปถึงมหาลัยตอนเก้าโมงเพราะรับตอนบ่าย ได้เจอเพื่อนไม่มาก เพราะต่างคนก็ต่างถ่ายรูปกับครอบครัวตัวเอง(ฟูจังก็ถ่ายรูปกับครอบครัวมากมาย) ได้เจอน้องรหัส และน้องๆ คนอื่นๆ รวมถึงพี่ๆ ป. โท ที่เรียนด้วยกันยังเอาของขวัญมาให้ด้วย ยังมีเพื่อนเก่าสมัยม. ปลายก็มีมาอีก แล้วก็ลูจังที่ดั้นด้นเอาการ์ดแฮนด์เมดที่น่ารักสุดๆ มาให้พร้อมโดคุณคนขายยา (ขอชำระงานแคป4 นะจ๊ะ!) แล้วยังมีเพื่อนที่เจอกันตอนทำ Universiade ก็หอบช่อตุ๊กตามาให้ ขนาดตอนเดินเข้าหอประชุมยังเจออุลจังกับคาโอจังที่วิ่งร้องเรียก "ฟูจางงงง" มาแต่ไกล (เพื่อนๆ ฟูจังงงกันเลยทีเดียวว่าหญิงสาวทั้งสองนี้เรียกใคร ฮิฮิ)

จนจบพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร ออกจากหอประชุมใหญ่มาก็รู้สึกทั้งปลาบปลิ้มและอิ่มใจ

เรียนจบแล้วจริงๆ นะ!

พอกลับบ้านมาก็เป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงที่บ้านต่อ โต๊ะจีน 10 กว่าโต๊ะเลยทีเดียว (ความหวังของตำบลหรือไงนะเรา!) แทบไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า แต่พอเห็นญาติๆ และแขกเหรื่อที่มาก็หายหิว ถ่ายรูปมันส์ไปเลย

ตอนดึกๆ พี่ชายเซอร์ไพรซ์ทำคลิปวิดีโอเอาภาพตั้งแต่สมัยเด็กตัวกะเปี๊ยกยันวันรับปริญญามาประกอบเพลง ดูไปก็แสนประทับใจ น้ำตาคลอทั้งครอบครัว จากนั้นก็ยังถ่ายรูปยาวไปถึงเก็บงานตีสามนู่น เช้ามาได้ลางานในบัดดล

และพอตื่นเช้ามาก็อึ้งกับกองของขวัญเกือบห้าสิบชิ้น เป็นภูเขาย่อมๆ เลย เยอะไปมั้งคะ!!! (แต่ก็ปลื้มสุดๆ เช่นกันค่ะ)

"ขอขอบคุณ"

คุณพ่อ คุณแม่ ที่ทำให้ลูกสาวมีวันนี้ ทุกคนบอกว่าลูกแม่เก่ง เรียนจบได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แต่มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลยถ้าลูกไม่ได้รับแรงใจและแรงสนับสนุนจากคุณพ่อคุณแม่ค่ะ

พี่ชาย ที่เชื่อมั่นมาตลอดว่าน้องทำได้ และคอยช่วยเหลือนู่นนี่เสมอมา (น้องแทบจะทำอะไรไม่เป็นเล้ย) ช่วงวันรับปริญญาก็เป็นตากล้องกิติมศักดิ์ให้ตลอด รู้นะว่าเหนื่อยจะตาย แต่ยังยิ้มให้น้องได้ตลอดเลย

คุณน้าและน้องชาย ที่คอยเป็นกำลังใจและช่วยเหลือกันมาตลอด ไปไหนไปกัน ฟูจังเรื่องมากจะไปนู่นนี่ก็ไม่เคยว่า แถมยังคอยเตือนเผื่อหลานสาวขี้ลืมจะลืมนู่นนี่อีก น้องชายก็มาเป็นตากล้องจำเป็นด้วยคน ไม่บ่นสักคำ

คุณยาย ถึงคุณยายจะไม่ได้ไปงานรับปริญญาที่มหาลัย แต่ก็คอยรับหลานสาวอยู่ที่บ้านตลอด พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ และอ้อมกอดอบอุ่น แถมยังหอมแก้มหลานสาวได้ชื่นใจแท้ๆ

ญาติๆ ทุกคน มางานเลี้ยงพร้อมรอยยิ้มและก้อมกอดแนบแน่นกันทุกคนเลย ทำให้หลานสาวได้รู้ว่า กำลังใจอยู่รายล้อมรอบตัวเรานี่เอง ขอบคุณเหลือเกิน

เพื่อนๆ เอกอังกฤษรุ่นปี 47 ที่น่ารักฮาเฮทุกคน ทำให้ชีวิตมหาลัยของเรามีสีสัน และมีเรื่องให้จดจำมากมาย การที่พวกเราได้เป็นเพื่อนกัน เป็นเรื่องที่วิเศษจริงๆ นะ

ก้อย คุณเพื่อนสาวสวยตั้งแต่ประถม เราเป็นเพื่อนกันมานานมากขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย ทั้งที่เราไม่ค่อยมีเวลาติดต่อกัน แต่ก้อยมาหาเราเป็นคนแรกในวันซ้อมใหญ่ แถมยังแต่งตัวสวยยังกะดาราแน่ะ (ภูมิใจเพื่อนสวย) ขอให้มิตรภาพเรายืนยาวตลอดไป

เพื่อนๆ มัธยม ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน ทั้งที่เราไม่ว่างไปงานรับปริญญาพวกแก แต่วันเรารับพวกแกกลับมากันแทบทุกคน แต่งตัวหล่อสวยกันทั้งนั้นเลย ขอบคุณจริงๆ ที่ยังไม่ลืมกัน

พี่ๆ ป. โท เรารู้จักกันมาสองเดือนกว่าเองนะเนี่ยตั้งแต่เปิดเทอม แต่ฟูจังก็สนิทกับพี่ๆ หลายคนราวกับรู้จักกันมานานอย่างนั้นแหละ และวันรับปริญญา(วันจริง) คนที่มาถึงคนแรกก็พี่ ป. โท นี่เอง (ถึงก่อนจนต้องโทรมาตามฟูจัง) ขอบคุณที่นึกถึงกัน

น้องรหัสสองสาว พี่เองเป็นพี่รหัสบ้าๆ บอๆ อย่างนี้ แต่น้องๆ ก็ยังน่ารักกับพี่ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ต่างจากเมื่อตอนที่เราพบกันครั้งแรกเลย ของขวัญของน้องพี่คนนี้จะเก็บอย่างดีค่ะ

คุณเพื่อนและคุณน้องที่เจอกันตอนทำ Universiade เราเจอกันสิบกว่าวัน แต่เหมือนรู้จักกันมานาน ทั้งที่จบงานแล้วแทบไมใด้เจอกันเลย แต่วันรับปริญญายังเอาของขวัญมาให้อีก และการ์ดของน้องหงส์ก็เขียนได้ประทับใจพี่มาก เชื่อแล้วว่าการทำกิจกรรมใหม่ๆ ทำให้เราได้เพื่อนดีๆ จริงๆ

พี่แนน พี่แป้ง มิจัง จากบอร์ดเซนต์ ดีใจที่เราได้รู้จักกันค่ะ ฟูจังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้เจอคนดีๆ อย่างพี่ๆ และมิจัง ขอบคุณที่มาวันซ้อมใหญ่นะคะ ดีใจมากๆ เลย

ลูจัง คาโอจัง อุลจัง ขอบคุณที่ดั้นด้นมาหาฟูจังเช่นกันจ้ะ บางทีสัญญาณโทรศัพท์อาจมีปัญหาทำให้เราเจอกันยาก ก็แย่ไปเลยนะ แต่ยังไงก็ขอบคุณจริงๆ ที่มางานรับปริญญา และดีใจที่เราได้รู้จักกัน

ไบร์ทจัง เสียดายที่เราไม่ได้เจอกัน แต่พี่ขอขอบคุณความพยายามของไบร์ทจริงๆ คราวหน้าเจอกันต้องถ่ายรูปกันให้ได้นะ

คุณลุงม้า old mustang ขอบคุณกับของขวัญเรียนจบที่ส่งล่วงหน้ามานานก่อนใครเลยนะคะ รวมทั้งคำปรึกษา กำลังใจ และเพลงเพราะๆ ที่มีให้ฟูจังเสมอมา ขอฝากตัวต่อไปนะคะ (อย่าเพิ่งเบื่อฟูจังขี้บ่นนะคะ)

พี่น้องท่านอื่นๆ ที่มิได้เอ่ยชื่อ มีคนบอกว่า ความสำเร็จของคนหนึ่งคนไม่สามารถเกิดขึ้นได้ด้วยตัวของคนคนนั้นเพียงคนเดียว ดังนั้น กำลังใจและมิตรภาพของพี่น้องที่ส่งผ่านทางบลอคนี้เป็นแรงสำคัญแรงหนึ่งที่ช่วยผลักดันให้ฟูจังก้าวต่อไป

ขอบคุณจริงๆ ค่ะ

ปกติฟูจังไม่ค่อยอ้อนขอเม้นจากพี่น้องเท่าไหร่ แต่หลังจากที่บลอคโหวงเหวงมานาน...

เอนทรีนี้ขอรีเควสคอมเม้นเลยนะคะ พี่น้องท่านใดผ่านมาแล้วไม่คุยกะฟูจัง จะงอนจริงๆ น้า!!

*ถ้ารับหน้าตาเจ้าของบลอคไม่ได้ ก็ต้องขอโทษนะค้า เตือนแล้วนาว่าให้เตรียมใจล่วงหน้า แง้วววววว*

edit @ 16 Aug 2008 00:37:33 by ฟูจัง~*