The World of FOO~*

สวัสดีค่ะพี่น้องงงง

วันนี้ที่ทำงานเงียบเป็นเป่าสากมากกกก หัวหน้าไปประชุมนอกสถานที่ คุณพี่คนหนึ่งลาพัก คุณพี่อีกคนลาครึ่งวัน อ๊ากกก เงี้ยบเงียบ..ที่สำคัญ ไม่มีงานให้ไอ้ฟูทำ เพราะเพิ่งแปลงานชิ้นล่าสุดเสร็จเมื่อวาน มาวันนี้เลยโล่งเลยค่ะ แง้ว

ไหนๆ ก็ไหนๆ ชวนพักจากเรื่องรับปริญญา มาคุยประเด็นบ่นชีวิตประจำวันซักเอนทรีนะคะ

เรื่อง รถเมล์เขียวเล็ก ค่ะ

*เอนทรีนี้อาจออกเชิงลบหน่อยๆ นะคะ แต่มันเป็นความเห็นส่วนตัวประกอบกับประสบการณ์ล้วนๆ ค่ะ*

ใครไม่รู้ว่ารถเมล์เขียวเล็กเป็นยังไง ก็ดูรูปเลยค่ะ

คันเขียวๆ หลังคาสนิมเขรอะนี่ละค่ะ (ตายจริง เลือกภาพได้ negative มากเลยฮ่ะ!)

บางคนอาจเรียกว่า "รถเมล์เล็ก" "รถร่วม" (ร่วมเป็นร่วมตาย) หรือ "รถกระป๋อง" ก็แล้วแต่ท่านๆ เถอะค่ะ ซึ่งรถเมลล์แบบนี้ ฟูจังการันตีว่าร้อยทั้งร้อย ถ้าเลี่ยงได้คงไม่มีใครอยากเสี่ยงชีวิตมานั่งหรอกค่ะ ถ้ากลัวร้อนก็หลบไปนั่งรถแอร์ รถ ปอ. ดีกว่า หรือว่าประหยัดหน่อยก็ขึ้นรถร้อนสีแดงธรรมดา ยิ่งเดี๋ยวนี้มีรถเมล์ฟรีเพื่อประชาชนแล้วยิ่งแจ๋ว อะไรจะช่วยกันได้ดีอย่างนี้

แต่สำหรับฟูจังแล้ว...บอกได้คำเดียวว่า "แห้ว" ค่ะ

จากท่าเรือไปที่ทำงานของฟูจังนั้นไม่มีทั้งรถร้อนและรถแอร์ผ่านเลย จะนั่งมอเตอรไชต์ก็เที่ยวละ 20 บาท เอิ่ม .. ระยะทางก็ไม่ไกลเท่าไหร่น้า เก็บ 20 หนูก็ไม่ต้องเหลือเงินไปทำอะไรแล้วสิคะ ชีวิตนี้ ดังนั้นทางเลือกเดียวคือรถเมล์เขียวเล็กนี่ละค่ะ

ตลอดชีวิตของฟูจัง เรียกได้ว่าไม่ค่อยนั่งรถเมล์เลย (อุกรี๊ด ฟังดูเป็นคุณหนูไฮโซนั่งเบนซ์) เพราะว่านั่งเรือเสียเป็นส่วนใหญ่ค่ะ พอนั่งรถเมลล์ทีก็นั่งรถคันใหญ่ละ เพราะยอมรับว่าห่วงเรื่องความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินตัวเองค่ะ

เพราะนับแต่ใช้บริการรถเมล์ที่ว่านี้ ก็รู้ซึ้งถึงคำว่า ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่สำหรับเจ้ารถเขียวเล็กนี่ ฟูจังว่าวันไม่พอ ต้องเป็น

ชีวิตที่ "แกว่ง" บนเส้นด้าย ค่ะ!

เพราะว่าตั้งแต่ขึ้นนั่งบนรถ พ่อเจ้าประคุณคนขับจะออกเกียร์ไหนไม่ทราบ เฆี่ยนรถพาให้เท้าผู้โดยสารอย่างเราๆ ลอยจากพื้นรถเสียให้ได้ ทั้งโยก ทั้งแกว่ง ทั้งกระเด้งกระดอน

แล้วคนที่ยืนนี่ไม่ต้องพูดถึง ถ้าคุณไม่ใช่โกลมือกาว หรือนักยิมนาสติกประเภทโหนบาร์เป็นประจำก็เห็นจะเอาชีวิตรอดจากสมรภูมิรถเมล์เล็กได้ยากค่ะ ถ้าปล่อยมือจากที่จับตรงพนักหรือบาร์ยาวข้างบน ก็จะเสียศูนย์ถ่วงร่างกายทันที ดีไม่มีอาจได้หมุนตัวฟิ้วๆๆ ไปกองที่ข้างหน้ารถเกิดเบรคกะทันหันก็ได้

แล้วเวลาขึ้นรถนี่ ต้องเตรียมเงินไว้ในมือให้พร้อมค่ะ เพราะถ้าขึ้นไป กระเป๋าจะเตรียมยื่นมือมารับค่าโดยสารโดยไม่สนใจว่าคุณจะลำบากในการควักแค่ไหน ฟูจังเคยเจอรายหนึ่ง พอขึ้นรถก็ได้เรื่องเลยค่ะ คุณพนักงานเก็บตั๋วยืนจ้องหน้าฟูจังเขม็งเลย ยื่นมาเข้ามาใกล้แทบจะทิ่มตา โอ๊ยยย เห็นม้ายว่าพยายามจะหยิบให้อยู่ไงค้า!!!

แต่ยังค่ะ...ถึงท่านจะเตรียมเงินเรียบร้อย หาที่เกาะมั่นคงก็ถือว่าผ่านด่านแรกไปทำนั้น

ที่สำคัญคือ เวลาจะลงป้ายค่ะ

ฟูจังเจอมาหมดทุกกรณีแล้ว ทั้งเบียดคนมากดกริ่งเอง หรือเบียดไม่ถึงต้องร้องขอให้คนข้างหน้ากดให้

แต่ที่เจ็บแสบที่สุดคือ กรณีนี้ค่ะ ฟูจังลุยทางมาจนถึงกริ่ง แต่กดแล้วมันไม่มีเสียงออกมาแม้แต่น้อยนิด ตอนนั้นเองคุณกระเป๋าก็มายืนยิ้มแหยๆ แล้วบอกว่า "อ้อ กริ่งเสีย"

แทบกรี๊ดค่ะพี่น้องง!!!!

กริ่งเสียจะเอามาติดไว้ทำไมวะคะ!!!

แล้วดูสภาพช้ำมือยังงั้น บอกให้ตายก็ไม่เชื่อว่าเป็นกริ่งที่เอามาติดใหม่หรอกค่ะ แสดงว่ามันพังมาระยะนึงแล้ว แต่ดันไม่เปลี่ยนใหม่ สรุปก็คือกว่ารถจะจอดก็แทบจะกราบให้กระเป๋ารถตะโกนบอกคนขับค่ะ แล้วเลยไปโน่น...สองสามป้ายรถเมล์ ลงรถมาเอ๋อเลย "นี่มันที่น้ายยยยยย" (พ้นแยกที่ทำงานก็ไปไม่ถูกแล้วค่า)

ลงท้ายก็คือ วันนั้นต้องนั่งมอเตอร์ไซค์กลับมาที่ทำงาน เสียเงินซ้ำซ้อนสาหัสมาก แค้นฝังหุ่นไปเลยค่ะ

ส่วนในกรณีที่กดกริ่งไม่มีปัญหา ท่านจะลงรถก็ต้องตั้งสติให้มั่นอยู่ดี เพราะรถเมลล์เขียวเล็กไม่เคยจอดสนิทค่ะ เหมือนคนขับจะมีตาหลังเห็นว่า แค่ขาข้างหนึ่งผู้โดยสารก้าวลงรถไป ก็ออกรถได้ทันที ดังนั้นฟูจังไม่เคยลงรถมาได้แบบยืนมั่นๆ ตัวตรงค่ะ มันต้องเซไปข้างใดข้างหนึ่งทุกที เพราะว่าจังหวะที่ขาซ้ายแตะพื้น รถก็จะออกตัว ทิ้งขวาขวาที่ยังอยู่กลางอากาศลอยคว้าง บวกกับแรงส่งรถที่แล่นฉิวไป ใครจะยืนตรงได้

แล้วแบบนี้ จะไม่เรียกว่า ชีวิตแกว่งบนเส้นด้าย ได้ยังไงคะ ^^''

สำหรับเอนทรีนี้เปิดรับความเห็นเกี่ยวกับรถเมล์เล็กทั้งแง่บวกและแง่ลบค่ะ ถ้ามีแง่บวกบ้างจะดีใจมากเลยนะคะ ฟูจังขอยืนยันว่าเอนทรีนี้ไม่ได้เขียนเพื่อโจมตีใครหรือหน่วยงานใด แต่มาจากประสบการณ์ส่วนตัวล้วนๆ

บ่นเสร็จแล้ว ไปหาอะไรอ่านต่อแล้วค่ะ (งานไม่เข้าก็แย่เหมือนกันนะเนี่ย )

+++++++++++++++

 สำหรับเอนทรีรูปปริศนาที่แล้ว คำเฉลยคือ... แต่นแตนแต๊นนนน

คนกลางค่า ><

อิอิ เสียใจกับพี่น้องหลายๆ คนที่พยายามเชียร์ให้เป็นคนขวานะคะ แหมๆ คนนั้นแรงกว่าฟูจังอีกค่ะ ต้องปล่อยเขาปายยยย

ส่วนใครที่อยากเห็นหน้าเจ้าของบลอคเต็มๆ ก็รอรับปริญญาผ่านพ้นก่อนนะคะ

*เตรียมใจก่อนดูเน้อ*

พบกันเอนทรีหน้าค่ะ

edit @ 6 Aug 2008 15:48:12 by ฟูจัง~*

edit @ 6 Aug 2008 19:35:14 by ฟูจัง~*