The World of FOO~*

สวัสดีค่า ^^ มาต่อภาคสองอย่างที่สัญญาไว้แล้วนะคะ

พอเช้าวันพฤหัส ไอ้ฟูก็เบลอแต่เช้าเลยละค่ะ สงสัยเพราะนอนน้อย ไปถึงที่โรงแรม (การประชุมจัดที่โรงแรม) พอเห็นเวทีกับโพเดียมแล้วเสียวตับ  เวทีเขาจัดสวยค่ะ แต่อิฉันตอนอารามตื่นเต้นก็ไม่รู้จะชมอะไรนอกจาก "สวยค่ะ สวย สวย" (เวรกรรม..)

ประมาณแปดโมง ก็มีแขกเริ่มทยอยมา ผู้ชุบชีวิตของฟูจังก็คือคุณเลขาคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวอินโดนีเซีย ซึ่งฟูจังเคยเจอตอนที่เธอมาคุยงานเมื่อเดือนที่แล้ว แล้วเขายังจำฟูจังได้ด้วย เธอเป็นสตรีร่างเล็กที่มีรอยยิ้มแช่มชื่นหัวใจมากเลย พอเจอกันหน้าห้องประชุมก็ทักกัน แล้วเธอก็บอกว่าขอให้ฟูจังใจเย็นๆ ทำได้น่า อู๊ยยยย ใจมาเป็นกองเลยค่ะ ><

หลังจากนั้นแขกคนอื่นๆ ก็มาอีก ซึ่งทำให้ฟูจังมึนคงสุดๆ เนื่องจากแขกส่วนใหญ่เป็นชาวอินโดฯ นี่ละค่ะ ทำให้ไอ้ฟู จำหน้าใครไม่ได้เลยยยยยย ชื่อก็ไม่ต้องพูดถึง กว่าจะสะกดได้เล่นเอาเสียเซลฟ์พอสมควร บางคนเลยต้องจำตำแหน่งเอา ถึงจะหาป้ายห้อยคอได้ถูก ก็รอดไปค่ะ

จนถึงเวลาที่ฟูจังต้องไปพูด นี่ตั้งแต่ ผอ. ยัน หัวหน้าใหญ่ ลงมาถึงหัวหน้าของฟูจังก็ถามว่า "ไม่ตื่นเต้นใช่ไหม" โอ๊ยยยย ถามมาได้ไงคร้า!!!!! ว่ะฮ่ะฮ่ะ (หัวเราะอย่างเสียจริต)

จนถึงตอนที่พูด ฟูจังก็ไปยืนที่โพเดียม แล้วเริ่มว่า "Good morning, ladies and gentlemen..." ทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบเลย รู้สึกเลยว่าเสียงตัวเองดังอยู่คนเดียวในห้องประชุมนั้น แล้วตอนนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพรีเซนต์อยู่หน้าห้องค่ะ ความรู้สึกอันคุ้นเคย >

...จนกระทั่ง

อ่านผิด!

อะจ๊ากกกก (กรี๊ดในใจ) อ่านผิดบรรทัดค่ะ ดีนะที่เพิ่งเริ่มไปคำเดียว เลยกลับตัวทัน เฮ่อ...นี่ละน้าเขาว่าตั้งใจมากไปก็ผิดพลาดได้เหมือนกัน อาศัยเนียนๆ เอา เลยรอดมาได้ ถ้าตอนนั้นหยุดพูดไปเลยหน้าห้อง คงจะดับอนาถเป็นแน่แท้...

จบการพูดเปิดงาน การแสดงก็เริ่มเล่น ฟูจังเลยถอยออกไปยืนอีกมุม พี่ๆ บางคนบอกว่าฟูจังพูดเบาไปนิด (แต่ตอนซ้อมก็ว่าดังอยู่นา สงสัยจะตื่นเต้นมากไป) แต่โดยรวมส่วนใหญ่เป็นกำลังใจและคำชมบอกว่าพูดได้ลื่นไหลดีมาก โฮ้ยยยย แทบจะร้องดังๆ ด้วยความโล่งใจ

จนหลังการแสดงจบ ก็มีรอง ผอ. มาคุยแล้วบอกว่า มีคนถามด้วยละว่าคนที่พูดเปิดงานวันนี้เป็นใครเหรอ รอง ผอ. ก็อำไปว่าเป็นคนฟิลิปปินส์ เขาเชื่อด้วยละ!! ตลอดวันพี่ๆ เลยแซวว่าฟูจังเป็นสาวฟิลิปินโน่กันใหญ่เลย 55

พอถึงช่วงเบรค ไอ้ฟูก็โดนเรียกตัวไปเป็นล่ามน้อยๆ ให้กลุ่มธุรกิจบางกลุ่มที่ผู้เข้าร่วมประชุมเขาจะติดต่อซื้อขายสินค้าด้วย แหม นี่ก็ตื่นเต้นอีกเหมือนกัน แอบกลัวว่าจะสื่อสารรู้เรื่องไหม เดี๋ยวเขาขายไม่ออกเอาพอดี แต่ก็โอเคค่ะ คุยกันได้ พอคุยเสร็จคุณป้าที่ขอให้ฟูจังไปช่วยก็ขอบอกขอบใจใหญ่เลย รู้สึกดีหลายๆ

นอกจากนี้ยังมีคุณช่างภาพจากองค์กรหนึ่งในอินโดนีเซีย ที่คอยถามข้อมูลต่างๆ จากฟูจัง เขาเป็นคนที่สุภาพน่ารัก ไม่เข้ากับหน้าดุๆ เลยละ

ตอนบ่าย หลังพักเที่ยงก็ได้คุยกับคุณฝรั่งท่านหนึ่ง ที่ต้องเรียกฝรั่ง เพราะเขาเป็นคนเดียวในการประชุมที่มีผมทองนั่นเองค่ะ และเป็นคนเดียวที่ฟูจังจำได้ไม่พลาด 55 (น่าภูมิใจม้ายยยยย) ที่สำคัญอีกอย่างคือ สุภาพบุรุษท่านนี้จะมีรอยยิ้มกว้างๆ อยู่บนใบหน้าตลอดเวลาเลย เขาเดินมาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ ทั้งเรื่องที่ว่าเรียนจบจากที่ไหน พูดภาษาอังกฤษได้ดีทีเดียว คงมีอาจารย์ดี ^^ แล้วฟูจังก็ถามว่าเขาเองก็พอพูดภาษาไทยได้ แสดงว่าอยู่มานาน เขาก็ตอบว่าอยู่มาสิบกว่าปีแล้ว เขาชอบประเทศไทยที่สุด เพราะทุกคนที่นี่ยิ้มง่ายที่สุดในโลก และมันทำให้เขามีความสุขมากกกกกก แล้วเราก็ยิ้มให้กัน

ได้ยินชาวต่างชาติพูดถึงประเทศไทยอย่างนี้แล้ว จะไม่ได้ยิ้มได้อย่างไร จริงไหมคะ

เขาเรียกฟูจังว่า Nice lady ฟูจังก็เรียกเขา(ในใจ) ว่า Mr Lively ค่ะ (ฮุฮุ)

ต่อมาเป็นวันศุกร์ เป็นวันที่พาแขกไปดูงานข้างนอก จุดหมายของเราคือปทุมธานี

เช้ามาก็ไปรับแขกและนั่งรถตู้ไป ฟูจังได้นั่งติกับคุณตากล้องคนเมื่อวาน และถัดไปคือคุณภรรยาของเขา เป็นมาดามที่พูดอังกฤษไม่ได้ แต่มีรอยยิ้มที่อ่อนหวาน เชื่อว่าใครเห็นก็ต้องนึกชอบค่ะ

เมื่อถึงจุดหมายก็มีการรายงานผลงาน ซึ่งตรงนี้คุณพี่จากแผนกฟูจังเป็นล่ามบรรยาย เพราะว่าข้อมูลของเขาเป็นภาษาไทยล้วน เลยต้องแปลใหม่เลย ฟูจังได้แต่นั่งตาโต พี่เขาเก่งจริงๆ ค่ะ! (จะทำยังงี้ได้ไหมหนอเรา)

จากนั้นก็เป็นการเดินตระเวนชมสถานที่ ตรงนี้แหละที่ได้คุยกับคนเยอะมากๆ คนแรกเป็นคุณผู้ชายชาวสิงคโปร์ ที่แสดงข้อแนะนำเรื่องการศึกษาได้น่าฟัง เขาว่าที่สิงคโปร์ระบบสอนภาษาอังกฤษจะสอนตั้งแต่เด็กตัวจ้อยๆ เพื่อให้บุคลากรของประเทศพร้อมจะเดินทางไปไหนก็ได้ที่ใช้ภาษาอังกฤษ และว่าการเรียนรู้ไม่ได้จบที่มหาลัยและใบปริญญา คุณสามารถเรียนได้ทั้งชีวิตนั่นละ โอ้ว ชอบมากๆค่า

แล้วก็ได้คุยกับคุณคนมาเลเซีย ที่มาพร้อมกล้องตัวเบ้อเริ่ม ซึ่งเป็นเพื่อนกับคุณสิงคโปร์ เขาเลยบอกว่าถึงแม้ว่าจะอยู่คนละประเทศ แต่ก็ใช้ภาษากลาง (ภาษาอินโดมั้ง?) คุยกันได้รู้เรื่องนะ

ตอนกินข้าวกลางวันก็ได้นั่งตรงข้ามกับคุณเลขาชาวอินโดยิ้มสวยท่านนั้น แล้วคุณตากล้องอินโด ก็เดินมาเล่นกลไพ่กับฟูจัง เป็นช่วงบันเทิงเริงใจมากมาย รู้สึกว่าพวกเขาช่างน่ารักกันจริงหนอ จากการเล่นกลไพ่กันนี่ ทำให้ฟูจังได้คุยกับแขกอีกสองคนที่โดนลากมาเล่นกลด้วย เป็นสองสุภาพบุรุษจากติมอร์ เลสเต้ ซึ่งอ่านชื่อท่านๆ ไม่ค่อยออก เลยจำหน้าเอาดีกว่า เหอ เหอ 

ตอนบ่ายๆ ไปชมนิทรรศการอีกที่หนึ่งก็เดินประกบคุณสิงคโปร์กับสองหนุ่มติมอร์เลยเชียว คุยกันสนุกสนานฮาเฮมาก คุณติมอร์ลี้ยงไอติมกะทิฟูจังซึ่งแท่งใหญ่มากกกก กว่าจะกินหมดแทบละลายอาบมือ แล้วก็เลยคุยถึงเรื่องมะพร้าวในประเทศเขาที่มีเยอะมากกก ถ้าฟูจังได้ไปติมอร์จะพาไปกินขนมจำพวกมะพร้าว (จะได้ไปไหมเนี่ย ติมอร์ ><) 

จนถึงตอนที่กลับโรงแรม ก็ร่ำลากัน จับมือกันไปมา ทั้งคนอินโด สิงคโปร์ มาเลเซีย ติมอร์ เวียดนาม แล้วฟูจังก็กลับบ้านด้วยความเหนื่อยเพราะนอนน้อยมาทั้งอาทิตย์

แต่ก็มีความสุขมากเลยนะคะ

เป็นประสบการณ์เปิดตัว Debutant ที่ประทับใจมากเลย

จนฟูจังคิดขึ้นมาว่า..

ดีจริงๆ ที่เรียนเอกภาษาอังกฤษ

จริงๆ นะ ตอนนั้นคิดแค่นี้เลย

ดังนั้น...พี่น้องคะ เรียนสิ่งที่ชอบ ทำสิ่งที่ชอบ จะมีความสุขจริงๆ ค่ะ

 จบรีพอร์ตแล้วเน้อออออ หวังว่าคงไม่เบื่อไปก่อนนะค้า

เอนทรีหน้าพบกันเน้อ~

ปล. หน้าเอนทรีนี่ ตัวอักษรไม่ถูกบีบอยู่ตรงกลางเหรอคะ หรือฟูจังจะเห็นไปคนเดียวหว่า

edit @ 27 Jul 2008 20:32:32 by ฟูจัง~*