The World of FOO~*

พี่น้องค้า วันนี้ฝนตกค่า!!!!!

ฝนตกจริงๆนะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะตกมาช่วงนี้ ที่เลวร้ายอย่างสาหัสคือ ดันมาเทจั้กๆ เอาตอนที่ฟูจังไปกินข้าวกลางวันพอดีสิค้า เรื่องของเรื่องก็คืออย่างที่บอกว่าฟูจังคงโดนเด้งช่วงฝึกงานให้ไปอยู่ซุ้มที่ไหนซักซุ้ม

สรุปก็คือ...ไม่ใช่มาบุญครอง...ไม่ใช่สุขุมวิท...ไม่ใช่เยาวราช

แต่เป็นวัดโพธิ์ค่า!!!

กรรมแท้ ไอ้เราก็กังวลซะนานว่าจะไปอยู่ไหน จะเดินทางยังไง ได้ไปวัดโพธิ์นี่เด็กๆ เลย(เรื่องการเดินทางนะ) เพราะมันก็ไม่ไกลจากปิ่นเกล้าที่เคยไป แค่เลยไปท่าเตียนเท่านั้นเองแต่บรรยากาศผิดกันมากเลยนะ ที่ท่าเตียนนี่มันจะมีกลิ่นอายเก่าๆ บรรยายไม่ถูก ขนาดที่ท่าช้างที่เก่าพอกันยังไม่ให้ความรู้สึกแบบนี้เลย ที่นี่ดูเหมือนทุกๆ ที่ทางจะมีอะไรแฝงอยู่อย่างนั้นละ ท่าเรือไม้เก่าๆ เดินมาอีกหน่อยก็เป็นร้านขายโปสการ์ดที่มีลายต้งแต่วัดโพธิ์ วัดพระแก้ว ไปยันเกาะสมุย (จะมีทำไมไม่รู้สิ) แล้วก็ป้ายโฆษณานวดแผนไทยหลักสูตรวัดโพธิ์

รู้สึกดีมากเลยที่ได้มาตรงนี้เพราะว่าฟูจังชอบวัดกับศิลปะเก่าอยู่แล้ว แต่ว่าซุ้มที่อยู่นี่สิ ประตูปิดซุ้มมันพิการ!!! จะเปิดปิดทีลำบากมาก แล้วในซุ้มมีแค่ฟูจังกะพี่อีกคน กลายเป็นนารีกำยำกันโดยพร้อมเพรียง แถมซุ้มอยู่ติดจุดปล่อยรถเมล์ แบบว่าบังซุ้มมิดเลยฮ่ะ เวลาออกรถทีซุ้มก็สะเทือนพั่บๆ เลย เง่อะ...ถึกแท้เรา

นั่นเป็นเรื่องโดยทั่วๆ ไป แต่วันนี้นี่วิบากกว่าวันอื่น ออกแนวคนค้นคนเลยล่ะเค่อะ

เรื่องเริ่มตอนที่ใกล้พักเที่ยง แต่พอออกมานอกซุ้มแล้วมันครึ้มมาก พี่เขาก็ว่าเอาร่มไปด้วยดีกว่า เราก็เดินข้ามถนนกันมาสองคน ฝนเริ่มปรอยๆ

เราก็ดี๊ด๊าค่ะ โอ๊ยยย ฝนแบบนี้ไม่ค่อยได้ตกบ่อย ต้งใจว่าจะกินข้าวไปชมฝนไป คงดีพิลึก

...แต่ว่า ร้านประจำที่กินดันปิด

ช็อคซีนีม่าเลย แบบว่าร้านอื่นไม่เคยกินง่ะ (นี่ละหนาพวกติดที่)

สุดท้ายเลยตกลงใจว่าจะกินร้านริมถนนที่ดูเข้าท่าหน่อย คนขายคือป้าแก่ๆ กะพี่ชายอ้วนบึ้ก ฟูจังก็เริ่มด้วยเมนูสิ้นคิด ผัดกะเพรา ส่วนพี่สั่งสุกี้

พอป้าเริ่มผัดก็เอาเลย...ฝนตกซู่!!!! แล้วคิดดูสิค้า ร้านริมถนนมันก็ไม่มีร่มถาวรอยู่แล้วจริงไหม ระหว่างที่ป้าแกสาละวนกับการหาอะไรมากันฝน กะทะที่แกผัดกะเพราของฟูจังไว้ก็คาอยู่ยังงั้นแหละ แล้วทีนี้ฝนก็ตกลงมาใส่หม้อข้างกะทะ

น้ำฝนที่ว่านั่นเลยกระเด็นใส่กะทะข้าวฟูจัง..

เง่อะ...ช็อคสิเคอะ แล้วป้าแกก็มาผัดต่ออย่างสงบ ฟูจังน้ำตาตกในไปแล้ว สักพักก็มาเสิร์ฟ ร้อนๆ เลย ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ความร้อนย่อมฆ่าเชื้อโรคไปทั้งหมด ง่ำๆ ก๊ากกกก

ต่อมาสุกี้ของพี่เขาก็ได้

ระหว่างที่นั่งกินฝนก็ระหน่ำลงมาแบบสุดๆ ไม่รู้อัดอั้นอะไรนักหนา เจ๊ร้านข้างๆ ขายก๋วยเตี๋ยว ร่มรั่ว เลยเอาถังมารองน้ำแล้วพอเต็มก็ราดบนพื้นเลยค่ะ ทีนี้น้ำฝนมันก็กระเด็นมาทางเรา ฮามาก แบบว่าอะไรจะขนาดนี้ เราก็กินกันมองตากันไปประหนึ่งว่าเป็นแฟนกัน (ลืมบอกรึป่าวว่าพี่เขาผู้หญิงนะค้า) กินไปสักพักก็เริ่มเห็นตัวปาดกระโดดเหย็งๆ สองสามตัว (แน่...รู้จักตัวปาดอ๊ะป่าว)

รู้สึกสนุกสนานมากเพราะไม่เคยกินข้าวแล้วเจออะไรเยอะแยะแบบนี้มาก่อน

อีกอย่างคือเรื่องของน้ำใจแม่ค้าด้วย

อย่างที่บอกว่ากะเพราฟูจังน่ะมันมีน้ำฝนจากร่มรั่วผสม ป้าก็ผัดแบบห่วงหน้าพะวงหลัง ผลเลยเป็นผัดกะเพราเค็ม ตอนแรกกินแบบอารมณ์บ่จอยนิดๆ แต่ซักพักป้าแกเดินเอาทิชชูมาให้พวกเรา บอกว่าโทษทีนะ ฝนตกเลยกินลำบากเลย แล้วเอาทิชชูมาซับๆน้ำบนโต๊ะ

อร่อยเลยพี่น้อง ผัดกะเพราอร่อยขึ้นมาทันที

เคยเจอแบบนี้มาเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนซื้อน้ำสตอว์เบอรรี่ปั่นที่ท่าช้าง แบบว่าไม่ค่อยอยากซื้อเท่าไหร่เพราะว่าไม่ใช่เจ้าประจำ แต่ตอนนั้นหิวน้ำมาก เลยไปซื้อ ซึ่งผลก็อย่างที่กลัว มันจืดมากมาย แบบว่าสีน้ำปั่นมันก็บอกเลยว่าจืดน่ะ

แต่ตอนที่แม่ค้าส่งน้ำให้ก็ส่งยิ้มมาให้ด้วย

เป็นรอยยิ้มที่แม่ค้าเท่านั้นที่จะมีนะ ยิ้มแบบชาวบ้าน แบบที่คุณจะไม่เจอรอยยิ้มแบบนี้ได้เลยในที่หรูหราไฮโซทั้งหลาย มันจริงใจและน่ารักมาก

ฮ่าๆ น้ำปั่นแก้วนั้นอร่อยขึ้นมาเลยค่ะ ไม่ได้เวอร์นะ เรื่องจริงเลย

ทีนี้กลับมาเรื่องกินข้าวกลางวันกันต่อ หลังจากกินเสร็จก็ต้องกลับซุ้มใช่ม้า แล้วฝนยังตกใหญ่เลย ร่มก็มีคันเดียว ดังนั้นเปียกแหงๆ

ตอนแรกก็เดินเบียดกันบนฟุตบาทดีๆนะคะ ซักพักเริ่มเห็นว่าคนข้างหน้าเขาแตกฮือกัน แบบว่าเกิดอะไรขึ้น

พอเดินไปใกล้ๆ ก็เห็นกับตา...

แมลงสาบค่ะ แมลงสาบหนีน้ำค่ะพี่น้องงงงงง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มันขึ้นมาจากท่อระบายน้ำเป็นสายเลย สาวสองคนนี้ก็กรี๊ดไม่เป็นภาษาเลยค่ะ วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงเลย แล้วพอลงพื้นถนนก็ย่ำลงน้ำไปเต็มๆ ซ่า!!! เพราะว่าน้ำมันระบายไม่ทันไงคะ แถมตอนข้ามถนนฟ้าร้องครืนๆ อีก เดินไปซุ้มก็เปิดลำบากเพราะมันพิการไง

พอเข้าซุ้มก็พบว่า...

น้ำซึมเข้าซุ้มมมมม !!!!!

แบบนี้ไม่เรียกนารีวิบากจะเรียกอะร้ายยยยย

แต่ก็นั่นละนะคะ ประสบการณ์แบบนี้ไม่ใช่จะเจอกันบ่อยๆ หลังจากนั้นเลยหัวเราะกันใหญ่เลย สนุกสนานมากๆ

เอารูปที่ถ่ายที่วัดโพธิ์มาลงไว้ด้วยค่ะ เดี๋ยวจะอ่านเอนทรีบ่นกันจนตาลายนะค้า

สิ่งที่ฟูจังรักในวัดโพธิ์นี่นอกจากพระพุทธไสยาส กับ เจดีย์สี่รัชกาล ก็ต้องเป็น ตุ๊กตาจีนค่ะ หรือที่เรียกกันว่า ตุ๊กตาอับเฉานั่นเอง

นี่ที่ประตูหนึ่งใกล้ทางเข้าวัด

เจดีย์มุมไกล

ตุ๊กตาม้า

ชอบเจ้าตัวนี้มากเลย เพราะหน้ามันน่ารักมากเลยค่า

วันนั้นเลยไปถ่ายที่วัดพระแก้วด้วยล่ะ ตามถ่ายกินนร (หรือกินรีหว่า) แทบครบทุกท่า ถ้าครึ้มๆ เหมือนวันนี้อาจจะเอามาลงบ้างละค่ะ แต่แหม..วัดพระแก้วน่ะพี่น้องก็ไปมากันหมดแล้วใช่ม้า ^.^

พี่โรเจอร์++ ฟูจังว่าเรื่องสำนวนนี้จริงเลยนะคะ ยิ่งอ่านหนังสือมากยิ่งได้เจอสำนวนหลากหลาย ทั้งดีและไม่ดี น่าเอาอย่างและเรียนรู้ว่าอันไหนไม่เหมาะสม หนังสือดีๆ มีอยู่มากมายไม่รู้ว่าทำยังไงถึงจะอ่านได้มากๆนะคะ อ้อ...แฟรงคุงแฮปปี้มากค่ะที่พี่ชอบเสื้อวันสงกรานต์ ฮี่ๆ สงสัยพี่ๆเขาคงกะให้ฟูจังลากแฟรงคุงไปเล่นสงกรานต์ด้วยมั้ง

แนนจัง++ โหย มารู้ว่าไปวันเดียวกันแล้วไม่เจอกันนี่ยิ่งเสียดายกำลังสองเลยนะคะเนี่ย อยากเจอแนนจังสักครั้งจังเลยน้า ฮี่ๆ แล้วก็ขอบคุณจากใจเลยนะคะที่ลงฟิคท่านช่าให้ฟูจัง ดีใจสุดๆเลยล่ะ >_< เพราะถ้านับตามคิวนี่คงอีกนานเนอะ

มิซากิจัง++ อย่าเอาแฟรงคุงไปต้มน้า!!!!!! จะให้ดีก็ตุ๋นดีกว่า (อ้าว เฮ้ยยยย) พลาดงานคราวนี้ก็เก็บเงินแต่เนิ่นๆ นะคะ งานตอนเดือนตุลาจะได้ไปร่อยบ้างไง

พี่นัน++ หุหุ งานนี้หนูก็กระเป๋าฟีบไปเหมือนกันค่ะพี่ขา ตอนซื้อน่ะเหมือนไร้สติเลยนะ แบบว่าควักจ่าย ควักจ่าย กลับบ้านงงเลยค่ะว่าเงินหายไปน้ายยยยย แล้วก็...แฟรงคุงแฮปปี้อีกแล้ว มีคนชม อิอิ

คุณโอลด์++ ต้องพักผ่อนมากๆนะคะ ทำงานหักโหมมากไปจะย่ำแย่เอา แต่ถ้าไปงานหนังสือก็อาจจะแย่พอกันนะคะฟูจังว่า ได้เนเบียดกันจนเป็นลมแน่เลย แต่ฟูจังก้ยังชอบเบียดอยู่ดีค่ะ สนุก (อ้าว โรคจิตมั้งเนี่ย เหอๆ) และแล้ว...แฟรงคุงก็อายม้วนอีกรอบ

คุณนีโอ++ เดี๋ยวส่งแฟรงกี้ไปกัดเยย พี่ๆเขาคงเห็นว่าฟูจังน่ารักและซื่อสัตย์รักเจ้านายไงคะ (เอ๊ะ...ชักแหม่งๆ) แต่สีเสื้อเจ้านี่เด็ดขาดจริงๆนะ ใครเห็นทักทุกคนเลย

นาริจัง++ ฟูจังคิดถึงนาริจังจัง งิ้วๆ (คิดถึงโดยไร้ที่มา ฮี่ๆ) ถ้าจะชวนแฟรงกี้ไปอยู่ด้วยก็ขอพ่วงเจ้าของมันไปด้วยได้ไหมจ๊ะ จะไปนั่งสูบแฟนอาร์ตนาริจังไง อุอุ ดีใจจังที่มีคนวี้ดกับคำอวยพรเหมือนฟูจัง ถูกใจจริงๆนิ